Jechaliście sobie kiedyś autobusem i nie gapiliście się w telefon?
Pewnie rzadko się to zdarza obecnemu pokoleniu, osobom w wieku 18-30 lat. Chociaż nie powiem, starsze osoby także potrafią przesiadywać na telefonie w autobusie.
Ostatnio jechałam do domu z uczelni, miałam rozładowany telefon więc co robić jak nie patrzeć za okno.
Nie odczuwałam tego jako kary a coś miłego
Gdy autobus skręcał patrzyłam na chłopaka, który stał przed przejściem dla pieszych.
Nie pamiętam wyglądu, obecnie widzę go po prostu jako cień, bez twarzy. Po prostu nie pamiętam.
Miałam wrażenie, że patrzył prosto na mnie.
Jednak gdy autobus skręcił zauważyłam, że jego twarz nie skręcała. Ani jego wzrok.
Uświadomiłam sobie, że nie patrzył na mnie. Patrzył na autobus.
Widział autobus, nie widział co było wewnątrz. Mnie. Innych ludzi.
Doszłam do wniosku, że tak też jest w życiu w relacjach z niektórymi ludźmi.
Oni widzą ciebie z zewnątrz- twoje duże usta, nie perfekcyjną twarz, zgrabne nogi, duże piersi, tatuaże, spore mięśnie, włosy itd.
Nie widzą tego co jest w środku. Wrażliwość. Gniew. Pycha. Radość. Zranione serce. Pełno szczęśliwych wspomnień.
Nie ma reguły czy chcą się dowiedzieć czy nie. Jak długo cię znają.
Nie wiedzą, że pod toną tatuaży może się kryć najszlachetniejsze serce jakie kiedykolwiek spotkali a pod udawanym ślicznym uśmiechem może skrywać się największy zabójca.
Na początku nikt nie widzi w nas to co chcielibyśmy by w nas zobaczył.
